On a Diet: afspraak 9

dieten

Ja, afgelopen dinsdag was het alweer zover en wat zat ik er tegenop. Ik was niet zenuwachtig. Ik wist heel goed wat het resultaat zou zijn. Ik had namelijk voor mijn doen buitsensporig veel gegeten ( lees gesnoept). In de afgelopen weken heb ik 3 broeken weg kunnen doen, omdat ik de knoop niet meer dichtkreeg en zitten een paar andere ineens erg strak. Raar, maar het deed mij op het moment zelf niet zoveel. Ik pakte gewoon een andere broek die wel goed zat en voelde mij hier prima bij.

Toch ergens, bij elke koekje, snoepje, sprak een klein stemmetje…zal je dat nou wel doen? Maar in tegenstelling tot het constante welles/nietes spelletje, nam ik er nu gewoon twee, inplaats van niet of maar een halve.

Geen idee waarom? Ik heb het idee dat ik het nu echt helemaal zat begin te worden, die eestoornis. Het verzet er tegen is nog nooit zo aanwezig en sterk geweest als de afgelopen weken. Niet dat het niet aanwezig was, of dat ik er geen last van had, maar ik gaf er totaal niet aan toe. Heel logisch dus ook dat dit te zien en te voelen was aan mijn lichaam en kleding.

104312603-640x426

Dit keer had ik een keer gelijk. Bart zei dat ik hetzelfde gebleven was, maar ik was ervan overtuigd dat er ruim een kilo bij zou zitten.

Met lood in mijn benen en met 1 oog dichtgeknepen keek ik tussen mijn twee voeten door naar het rode wijzertje. Een mijpaal bereikt! Het is ruim 4 jaar geleden dat ik zo zwaar heb gewogen als dat ik nu doe. Ik wil stiekem ook niet meer wegen dan dit. Dit was voor mij de MAX! Ik zit nu op een gezond gewicht, ookal is het net aan en ben ik  nog steeds tevreden (meestal dan) met mijn spiegelbeeld.

Ik lijd geen honger meer, mag zelfs tussendoor snoepen en is mijn bewegingsdrang ook onder controle.

Ik was helemaal alleen, Bart had een avonddienst en ik een paniekaanval. Complete chaos brak uit in mijn hoofd! Ik moet nu echt stoppen met eten. Je mag niks meer eten. Ik moet meer gaan sporten. Ik ben nu gewoon weer dik aan het worden. Dikke vette Koe! Wat ben je toch een stomme slappe trut! Zie je wel dat je het niet meer kan! Hup, sporten met die dikke benen!

Het was erg gezellig dus!

Dit heeft heel de avond en nacht geduurt. Deze nare hersenspinsels. Wel vreemd, ik heb wel gewoon voor mijzelf gekookt die avond. Niet minder dan anders gegeten en ben ook niet gelijk rondjes door het dorp gaan hollen om maar wat extra calorieen te verbranden.

De volgende dag was ik vrij en een hele dag alleen thuis. Moe, door te weinig nachrust, maar kalm. De nare gedachten waren grotendeels weg. Ik besefte ineens hoe trots ik eigenlijk mag zijn. Ik heb het toch maar even geflikt! Hoe moeilijk ik het ook vaak heb, ik ben door blijven vechten. Heb niet toe gegeven aan die verschrikkelijke stoorzender in mijn leven. Ook moet ik goed beseffen dat ik ook veel meer heb bereikt dan alleen dit getal op de weegschaal. Zonder het aankomen was ik namelijk niet fit genoeg geweest, fysiek, maar ook mentaal voor al het andere wat ik de afgelopen weken heb ondernomen. Festivals, feestjes, uitjes,etentjes de drukte op mijn werk, mijn sportprestaties die steeds beter worden, en het optimaal kunnen genieten hiervan. En als hoogtepunt: Dat Bart en ik uitgenodigd waren voor een BBQ afgelopen zondag ter ere van de verjaardag van een gezamelijke vriendin van ons, waar ik, omdat Bart moest werken, helemaal alleen naar toe ben gegaan. Ik had die dag ontzettend last van mijn eetstoornis, vooral omdat ik dus de knoop van de zoveelste broek niet meer dichtkreeg en ben toch gegaan. Alleen! En heb oprecht genoten van het lekkere eten en de gezelligheid.

En dat is waar ik het voor doe. Dat is wat ik moet onthouden! Op dit moment zijn mijn gedachten en gevoelens nog steeds een grote chaos, maar kan ik het steeds beter relativeren en mijzelf kalmeren met de positieve dingen die ik allemaal ervaar.

crying-isnt-weak

Up en downs, bijna op het manische af. De spreekwoordelijke laatste loodjes, of kan ik beter zeggen, kilo’s..:) wegen het zwaarst. Opgeven is geen optie!

En nog een leuk bijkomend voordeel, de nieuwe spijkerbroeken en bikini zijn al onderweg! 🙂

Ik lees altijd met veel plezier jullie reacties!

Advertenties

11 gedachtes over “On a Diet: afspraak 9

  1. Conja zegt:

    Wow, wat supergoed van je! Ik lees je blogs altijd maar reageer niet vaak, maar petje af voor jouw enorme doorzettingsvermogen!! Je bent een bikkel!

  2. Gefeliciteerd zeg! Heel knap. Goed ook dat je de hersenspinsels (voor zover mogelijk) laat voor wat ze zijn en lekker je leven leidt. Ga zo door. Enneh, die nieuwe kleding zal je vast een lekkere boost geven. Yaay, shoppen!

  3. Goed nieuws!
    Een eetstoornis heb ik niet (denk ik?), maar iets wat je schrijft is voor mij wel heel herkenbaar in verband met issues waar ik dan weer mee ‘worstel’. Je schrijft: “Ik heb het idee dat ik het nu echt helemaal zat begin te worden, die eetstoornis”.
    Ik heb al ondervonden dat telkens wanneer ik zo’n issue (waar ik mee worstel) totaal zat ben, dan duurt het niet lang, of het is inderdaad over.
    Op een of andere manier sta ik het dan gewoon niet meer toe. Afgelopen, klaar, over en uit.

  4. Wat mooi en dapper geschreven,, en ergens herkenbaar. Zelf heb ik dan wel geen eetstoornis maar toen ik gestopt met roken was – ik rook weer inmiddels- vlogen de kilos er aan. Ik ben nu op mijn zwaarst terwijl ik nog niet dik ben.

    Ik ben benieuwd naar je aankopen meid.

  5. Ellen zegt:

    zo trots op mijn meissie. Wat een zwaar gevecht en wat een overwinning. dikke benen ? hahahaha lieverd je bent nog een sprietje echt waar 🙂 hou van jou xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s