On a Diet: afspraak 3

Och, wat was ik zenuwachtig!  ’s Ochtends toen ik Bart een afscheidsknuffel gaf om naar mijn werk te vertrekken slaakte ik tegelijk een hele diepe zucht. ‘ Wat is er?’ vroeg hij bezorgd. Ik ben zenuwachtig voor de afspraak bij de dieetiste gaf ik gelijk toe. Kop op! Je hebt hardstikke je best gedaan de afgelopen weken, dus het kan alleen maar positief zijn! Daar doen we het voor toch!  Gaat goed komen! Dit was Bart zijn antwoord. Ik antwoorde met uhu..bedankt en stapte nog net zo zenuwachtig als daarvoor de deur uit.

Op weg naar mijn werk bedacht ik me waarom ik eigenlijk zo zenuwachtig was. Ik was bang. Bang om ineens GIGA veel te zijn aangekomen. Is dit een realistische gedachte? Nee natuurlijk niet. En toch is die angst zo vreselijk groot. En oke…al zou het zo zijn..wat dan?

JA WAT DAN???

hsfile_227808

Dan niks!! Gewoon zo doorgaan. Want ik voelde me er hardstikke goed bij de afgelopen maand. Meer lichamelijke rust door het sporten op een lager pitje te zetten. Meer energie door gewoon meer voedsel tot me nemen en gelijk ook overal veel meer zin in te hebben! Allemaal positief. Niks op aan te merken! Ook zit mijn kleding nog steeds prima, niks geen broeken die ineens niet meer passen en mijn spiegelbeeld verteld me nog steeds dat er wel wat kilo’s bij mogen.

Zal dat cijfertje op de weegschaal dat alles in 1 klap veranderen?

ECHT NIET!

Toen ik eenmaal om 10.15 uur weer bij mijn werk de deur uitstapte om op tijd bij de dieetiste te zijn was ik toch ineens weer heel zenuwachtig. Misselijk zelfs.

O, wat erg. Ik vind het zo erg dat dit me zenuwachtig maakt. Ik HAAT het!

Gelukkig was ik gelijk aan de beurt bij binnenkomst. Toen Suzanne vroeg hoe het ging, antwoorde ik met een zachte ‘ goed ‘ , maar schreeuwde er bijna achteraan dat ik vreselijk zenuwachtig was. Ik vertelde haar hoe goed het was gegaan en ik hier ook mijn vrede in had gevonden, met het meer eten en minder sporten enzo. Ook was ze zeer te spreken over mijn ‘ eetdagboek’ die ik zorgvuldig bijgehouden had, dus stelde ze voor om me maar van mijn zenuwen te verlossen…

Ik zei gelijk dat ik eigenlijk helemaal niet meer wist wat ik de vorige keer woog, maar ze zei dat ze dat pas zou zeggen na het wegen.

Ik ging staan, Suzanne er naast. Ze keek , knipperde met haar ogen, keek weer eens goed..en liep toen met een zeer gefronst voorhoofd terug achter haar bureau.

En?? Gilde ik bijna uit..

Ze schudde haar hoofd. Ik snap het niet.

Er is 9 ons af!!

Ik keek nogmaals naar de cijfers die waren verschenen op de weegschaal en rekende snel uit wat ik dan die keer hiervoor gewogen had.

Dit kon toch niet?

Het werd me allemaal teveel. Ik voelde de tranen achter mijn ogen branden. Al die moeite..de strijd, de zenuwen..voor helemaal niks? dacht ik stilletjes.

Zeer gefrustreerd stapte ik van dat vreselijke apparaat en nam verslagen weer plaats in de stoel tegenover Suzanne.

Waarschijnlijk zag ze mijn verdriet, want snel verbrak ze de vreselijke stilte;

‘ HEY..Kop op he! Je moet nu niet denken dat je het allemaal voor niks doet! Je bent al heel ver en dat het al een hele stap is, dat je je al veel minder druk maakt om dat hele meer eten, minder bewegen gedoe! Dat je meer rust in je hoofd heb. Dat je weer meer mag, dan van alles moet en niet mag!

hsfile_227829

Ik liet deze woorden even tot me doordringen. Ze heeft gelijk! Natuurlijk heeft ze gelijk! Maar waarom dan toch weer afgevallen?

Suzanne zei dat ze het ook niet echt wist. Het kon zijn dat ik door minder te sporten nu minder spieropbouw heb, en spieren wegen zwaarder dan vet. Maar ik zag haar twijfel toen ze dit zei.

 Gelijk zei ze ook dat ze het al echt super vond dat ik haar adviezen al zo goed had opgevolgd!

Ik kreeg het advies mee gewoon zo door te gaan, en mocht het me lukken, mijn eetpatroon nog meer uit te breiden.

Ik zal wel moeten, antwoorde ik gelijk een beetje geagiteerd!

We planden een nieuwe afspraak in en namen afscheid.

Ik ben nu vooral heel erg in de war. Ik was juist heel zenuwachtig , bang om heel veel aangekomen te zijn. Maar afgevallen, en dan ook nog bijna een hele kilo, aan die optie had ik geen eens gedacht!  Dit is nog veel erger!

Ik ga gewoon door met waar ik mee bezig was, en het liefst nog ietsje meer! Ik moet blijven vasthouden aan de hoop dat het me ooit gaat lukken om dit deel helemaal uit mijn leven te bannen. Ik ben al zover, ik ben er ooit geweest…HET MOET LUKKEN!

hsfile_292064

Het moet!!

Wordt vervolgd!

Advertenties

8 gedachtes over “On a Diet: afspraak 3

  1. Juliet zegt:

    Kop op Kel! Natuurlijk lukt het niet allemaal in één keer. Zo gaat het bij ons. Je kan het ook op een ander manier bekijken. Je mag nu nog meer van eten genieten. Nog meer van je wijntje genieten. In de tijd dat iedereen zo dun mogelijk wil zijn en al die challenges aangaat op Internet kan jij eten en doen wat je wilt. En er ook van genieten en vooral niet schuldig voelen om je vervolgens een extra uur op de sportschool die ene hamburger eraf te trainen. Keep your head up Princess, your tiara is fallon of!

  2. @ Juliet…zo lief je comment!!! Nee, maarjah..tis ook niet dat ik al niet lang bezig ben…pffff…maar zal noooit opgeven hoor! De moed af en toe laten zakken..jah dat misschien wel. En gelukkig kan ik van al dat lekkere eten en drinken al erg genieten hoor! Dat mag al weer een hele tijd. Het is ook zo stom dat ik me niet schuldig voel voor mijn lichaam, maar meer bang dat ik dan controle verlies..controle op..nou ja..op alles….heel vreemd.

  3. Hey Martine!!! Zo leuk dat je even komt kijken! En natuurlijk een berichtje achterlaat!!! 🙂 Opgeven staat bij onze familie niet in het woordenboek, en komt ook geen eens in mijn hoofd op! Vind daarvoor alles veelste leuk!! Maar vermoeiend..jah dat wel, maar alles heeft zijn reden, daar ben ik van overtuigd! Ik ben ook harstikke trots op jou (jullie) !!! We hebben allemaal wel voor hetere vuren gestaan toch??.. Dikke kus!

  4. Dat je mindset is veranderd is al een heeele grote stap! Jouw verhaal komt me erg bekend voor. Een vriendin van mij had een eetstoornis, jaren geleden. Ook bij haar waren er momenten dat ze afviel in plaats van aankwam, terwijl dat niet de bedoeling was. Lange gesprekken hebben we daarover gehad. En nu gaat het echt heel goed met haar! Zit helemaal op gezond gewicht en is er tevreden mee 🙂 Blijven doorzetten en door vechten!

  5. zolang je bewust bent en het positief probeert in te vullen ben je en blijf je op de goede weg. Zo gaat dat ook als je probeert af te vallen en er is een kilo bij… dan denk je ook, lamaar maar… dat is geen optie want dan is het hek van de dam.
    Goed bezig en super de super trots op mijn meissie xxxxx

  6. Lilian zegt:

    Natuurlijk lukt het je, Kel… Alleen misschien niet direct en dat is niet erg. Lees de reacties hierboven en zie hoe iedereen in je gelooft. That’s the spirit: geloof in jezelf en geloof ook vooral dat het goed komt. Je hebt al heel erg veel bereikt en heel erg veel gedaan om het tij te keren. Dit keer lukt het je ook, zeker weten!
    -X-

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s